Op vrijdag 13 mei 2011 heb ik, Jan, een boek over kanker en de gevolgen daarvan uit laten gegeven bij (KLIK OP) http://www.boekscout.nl/

Naam van het boek: "Wij met z,n tweeën dat blijft voor altijd."

Dit boek is tevens in de boekhandel te bestellen onder het volgende ISB nummer 978-94-6176-197-2

Het boek is een verhaal wat begint bij het eerste moment dat Ria en ik elkaar hebben ontmoet tot het moment dat kanker ons dwong afscheid van elkaar te nemen.

Verder volgen er geen berichten meer op deze web-log.

t' Keerske zal schienen.

Wie holt meka vast zo aw't a-jt hebt doan.

.

Jan.

.

Vandaag precies een jaar geleden heeft de ziekte (kanker) Ria het leven ontnomen.

Het leven wat ze lief had en het leven waarin ze al haar liefde, ook al werd dat niet altijd begrepen, aan mij, haar kinderen, familie, vrienden, en dieren schonk.

.

Voor mij was ze de vrouw en liefde van mijn leven, niets was haar te veel.

In de periode dat ik alles, door de darmkanker die ik toen had,  niet zo duidelijk meer zag zitten was een gesprek met haar van grotere betekenis dan het beste medicijn van mijn arts.

.

In het prille begin van ons huwelijk, wanneer de maand vaak meer dagen had dan het beschikbare geld toeliet, bedacht ze altijd wel iets zodat we niets te kort kwamen.

.

Toen de kinderen het huis hadden verlaten kreeg ze meer tijd voor haar zelf.

En ik startte, noodgedwongen, een eigen bedrijf wat al haar vrije tijd, en veel meer dan dat, van haar ontnam.

Het enige wat we deden was werken en slapen.

Haar reactie was: “We moeten er wel voor waken dat het werken  geen hobby gaat worden want anders ga ik, wanneer we meer vrije tijd ter beschikking hebben, het ramenlappen nog een leuke bezigheid vinden.

.

Toen we jaren later het bedrijf hadden overgedaan aan derden en waren beland op de plaats waar we graag wilden wonen kreeg Ria de kans om al haar vrije tijd aan haar hobby’s te besteden.

Ze genoot met volle teugen van de paarden, schapen, honden en kippen die we bezaten.

Ze reed paard, spon de wol van haar schapen en haakte, breide en weefde de mooiste dingen.

Ze gaf spindemonstraties op markten, scholen en vakantieparken.

.

Vaak vertelde ze aan mij: ” Zo wil ik wel 100 jaar worden want het leven wat ik nu samen met je heb is de moeite waard om geleefd te worden.”

.

Wat we toen niet wisten was dat, slokdarmkanker, toen ze 66 jaar was zo abrupt een einde aan al dat mooie zou maken.

.

Tijdens haar ziekte bleef ze de Ria die ze altijd was geweest.

Geen ongetogen woord  kwam over haar lippen ondanks de pijn en het verdriet wat haar overkwam.

Altijd bezig om het mij en de kinderen het  komende verlies van haar te leren aanvaarden en draagzaam te maken.

Altijd opgewekt als mensen haar tijdens haar ziekte bezochten, en ze maakte de ziekte bespreekbaar door er geen doekjes om te winden.

Ze heeft de overlijdenskaart en de gehele uitvaart tot in de puntjes zelf geregeld.

Een week voor haar overlijden vroeg ze de kinderen ons even met rust te laten en hebben Ria en ik samen veel met elkaar gesproken en besproken.

Ze heeft me duidelijk aan weten te geven dat ik het, gezien mijn karakter, de komende jaren waarschijnlijk erg moeilijk zou gaan krijgen.

En ze had, zoals altijd, volkomen gelijk.

.

Mijn God wat mis ik haar!

.

Lees haar log van 08/31/2009  om beter te kunnen begrijpen wat ze voor belangrijke rol ze in mijn leven en dat van vele anderen heeft gespeeld en in de toekomst nog voor mensen met kanker kan spelen.

Jan

Om te voorkomen dat deze web-log, na het overlijden van Ria, door web-log wordt beeindigd zal ik zo nu en dan een log plaatsen.

Het boek dat ik over Ria en haar ziekte aan het schrijven ben is voor de helft gereed. 

Zie verder http://chopinensander.web-log.nl

Deze web-log was van mijn op 05 oktober 2009 overleden vrouw.

De ziekte kanker heeft haar van het leven beroofd.

Ondanks haar ziekte heeft ze, ook al was dat vaak moeilijk, de donkere wolken aan de kant geschoven.

Als dat niet mogelijk bleek ontdekte ze wel een gouden of zilveren randje aan de wolken, al was het alleen maar om mij en/ of de kinderen, kleinkinderen, broers, familie en vrienden duidelijk te maken dat je nooit de moed mag verliezen.

Ze heeft met volle teugen genoten van onze schapen, kippen, honden en paarden.

Ze gaf spindemonstraties op zomermarkten, scholen en bedrijven.

Ze breide, haakte en weefde de mooiste dingen

Ze reed met een dameszadel op het paard en deed mee aan de kampioenschappen.

Ze was een moeder voor haar kinderen.

Ze was een echte oma voor haar kleinkinderen.

Ze was voor mij de liefste vrouw van de wereld.

En toch wist de ziekte kanker het van haar te winnen en ontnam haar, dat wat ze zo lief had, op een veel te jonge leeftijd het leven.

Aanvulling:

Download BOEK_x.pps (02-05-’2010) op onderstaande tekst.

Jan

______________________________

De crematie dienst van Ria was voor mij niet alleen een afscheid nemen maar tevens een troost ontvangen door de woorden die ze enkele dagen voor haar heengaan op een CD had laten vastleggen.

De tekst, die ons onbekend was, werd tijdens de dienst, vooraf gegaan door de muziek:

“ I have a dream.” van Abba, afgespeeld.

                                            ————————————

Ik had ook een droom,

75 jaar getrouwd zijn halen.

Helaas is dat niet uitgekomen.

Maar, ik geloof nog ook in engelen.

Bewaar engelen, steun engelen, hulp engelen en engeltjes op je schouder.

Dat die bestaan weet ik zeker, want ik ben ze m’n hele leven tegengekomen.

Dat waren jullie, allen die hier nu zijn.

Maar mijn grootste, mijn kostbaarste engel ben jij Jan.

Jij hebt me altijd beschermd en bewaard.

Als ik dreigde te verdwalen, zorgde jij dat ik de goede weg weer vond.

Jij zette me op een voetstuk en gaf me waarde

Jij gaf me het gevoel nodig te zijn.

Jij,

Mijn grootste steun en toeverlaat.

Ik weet dat je het nu erg moeilijk hebt, nu jij daar zit en ik hier lig.

Maar weet, dat ik al die jaren intens gelukkig ben geweest met jou.

Dat ik genoten heb van jou liefde, van je lach, van elk moment

Ik heb van je gehouden als geen ander, want niemand heeft je zo gekend als ik

Onze liefde is zo groot en zo sterk dat,

ondanks, dat we nu elk een kant uitgaan,

wij in gedachten altijd bij elkaar blijven.

Als je het moeilijk gaat krijgen, ben ik bij je.

Als je problemen krijgt, bepraat ze met me en dan weet je wat ik je zou antwoorden.

Wij met z’n tweeën. Dat blijft voor altijd.

Lieve kinders,

Ik ben blij dat ik nog zo lang bij jullie heb kunnen blijven, dat ik jullie allen volwassen heb kunnen zien worden.

Dat was niet altijd even makkelijk, zowel voor jullie, als voor pa en mij.

Maar wees ervan overtuigd dat ik, maar óók Pa, altijd jullie geluk ons voor ogen gestaan heeft. Mochten we daardoor soms fouten hebben gemaakt, dat spijt mij dat.

Het is toch niet helemaal fout gegaan, jullie zijn allemaal lieve goede volwassen mensen geworden, met liefde en zorg voor je naasten en de dieren om je heen.

Jullie zijn nu allemaal hier en jullie hebben ons in deze moeilijke dagen toch niet alleen gelaten, integendeel, jullie hebben nu allemaal, alles gedaan wat in jullie vermogen lag om ons alles zo fijn mogelijk te maken.

Daar wil ik jullie toch bedanken. Het was fijn dat te ondervinden.

Lieve kleinkinderen,

Ook voor jullie is het moeilijk om nu hier te zijn, maar in ben wel blij dat jullie hier zijn.

Blijf maar altijd goed je best doen, thuis, maar ook op school.

Wordt maar net zulke goede lieve, mensen die ook goed voor dieren zorgen.

En verder alle anderen die hier nu zijn.

Ook jullie hebben tot mijn bewaarengelen gehoord. Door m’n levenlang mijn familie te zijn, door m’n vrienden te zijn, sommigen al vijftig jaar en sommigen zijn van weblog kennissen, weblog vrienden geworden, en de kennissen, die door hier te zijn, zich vrienden hebben getoond.

Daar ben ik blij mee en daar ben ik jullie dankbaar voor. Jullie steun, warmte en liefde heeft me goed gedaan, ook omdat ik weet dat dit steun en troost voor Jan betekent.

Ik hoop vooral dat jullie dit in de toekomst zullen blijven doen, Jan zal het nog zo nodig hebben.

Ik had jullie nog graag een heleboel meer willen vertellen. Maar de vermoeidheid begint toe te slaan.

Weet wel dat ik dankbaar ben dat ik jullie allemaal, zoals je hier zit, heb mogen kennen en van jullie warmte, vriendschap en liefde heb mogen ontvangen.

Jan, mijn lief, het wordt tijd om te gaan.

Het zal niet makkelijk zijn, maar hou je taai, je hebt steun van alle kanten.

En ik hou van jou, ik heb je lief, mijn Jan.

                               ________________________

Met deze log sluit ik de berichten op de web-log van Ria.

Ik hoop dat de mensen die haar logs in de toekomst zullen lezen en/of herlezen kracht uit haar genoteerde logs kunnen putten.

In mijn persoonlijk web-log http://chopinensander.web-log.nl zal ik binnenkort proberen duidelijk te maken hoe we, vaak samen met onze kinderen, als echtpaar met de ongeneeslijke kanker van Ria zijn omgegaan.

Het is mijn bedoeling, in de toekomst, daar tevens een boek over te gaan schrijven in de hoop daarmee mensen te kunnen helpen.

Zie vandaag log Jan

Waarschijnlijk wordt dit mijn laatste weblog.

Ik denk niet dat ik voor de volgenden weblog zelf nog voldoende kracht heb. Vanmmiddag is de huisarts geweest, want het eten gaat niet meer. Het gewone eten niet meer en ook de flesjes Nutridrink krijg ik niet meer naar binnen. Ik heb de huisarts nog naar sondevoeding gevraagd, maar, die moet via de slokdarm worden ingebracht en het effect van zowel de nutrivoeding, als de sondevoeding hebben nu weinig effect meer, ook gezien de snelheid van achteruitgang de laatste veertien dagen